Kitaptaki karakterler, konuşmalar o kadar gerçekçiydi ki sanırım kitapta en sevdiğim kısım bu oldu. Emile Zola'dan okuduğum ilk kitaptı ve uslubunu gerçekten beğendim. Konusuna gelecek olursak maden işçilerinin hayatından yani çektikleri çileden bahsediyor. Gelir eşitsizliği o kadar fazla ki kitabı okurken kentsoylulardan nefret etmekten alıkoyamıyorsunuz kendinizi. İsçiler karın tokluğuna bile çalısmıyorlar. Sadece ölmeyecekleri kadar para alıyorlar. İsçiler bu haksızlığa başkaldırmak istiyorlar ama sonuçta yine en çok onlar zarar görüyor ve sömürülmeye devam ediyorlar. Kitabı okurken kendime sorduğum soru şu oldu kansız devrim olur mu? Sanırım bazı haklarımızı büyük fedakarlıklar yapmadan, cesur olmadan alamıyoruz. Ama yeni bir problem daha çıkıyor kan dökmek ne kadar doğru? Kentsoylular hergün maden isçilerini ölüme terk ederken bu cinayet değil de onları sömüren insanlardan haklarını güzellikle alamayınca son çare olarak onları öldürmeleri mi suç ? Devlet de asker de kent soylulardan yanayken yapacabilecekleri tek sey bu kuskusuz. Çünkü adalet yoksa adalet zorla da olsa tesis edilmelidir. Ama biz insanlar bunu yapmakta ne kadar becerikli olabiliriz. Hakısız ölümlerin önü alınamazdı. Sonuç olarak bir karara varamadım.Bir de kitapta sevdiğim kısım şuydu Jealin hırsızlık yaparken şunu demişti onlar da bizden çalıyor . Jealin kendi adaletini bence tesis etmişti. Evet bu bir hırsızlıktı ama yanlış değildi. Velhasıl kitabı beğendim ve kitabı okurken çok üzüldüm . Ne yazık ki gerçek hayatta böyle ve her zaman haklı olan değil güçlü olan kazanıyor.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.