Kitabın başına iliştirilen çok sevgili yazarın önsözü ne kadar samimi ve naif bir kişi olduğunu biz okurlarına gösterirken, kitabı da daha çok merak etmeme vesile oldu.
Zira yazar,', “Hikâyelerim arasında, yazmış olmaktan utanacağım kadar kötüleri olduğunu biliyorum. " diyor ve sonunda da,
" İyiyi kötüden ayırma külfetini okuyucuya bıraktığım için özür dilerim. " diyerek önsözünü içtenlikle bitiriyordu.
Gerçekten öyle mi acaba? Gerçekten söylediği kadar kötü hikayeleri de var mıydı kitapta:))
Bunu okuyan herkesin yorumlamasına bırakıp, ben bu kitabını okumaktan da ayrı bir haz aldığımı söylemeliyim.
Elbette ismini verdiği üzere "Değirmen" çok güzel bir hikayeydi ve fakat onun kadar güzel bulduğum hikayeler de vardı..
Viyolonsel, Kırlangıçlar, Birdenbire Sönen Kandilin Hikayesi, Bir Delikanlının Hikayesi, Bir Gemici Hikayesi, Kazlar, Komik_i Şehir
en çok hissederek okuduklarım oldu.
Sabahattin Ali 'yi okurken gerek edebi anlamda, gerek ruhuma işleyişi bakımından hayranlık duyarak okumanın yanısıra büyük bir hüzün duygusu ile de okuyorum.
Aramızdan erkenden ayrılması, böylesi mahir bir kalemi bizlerden vakitsiz almalarına gönlümde sızıyla isyan ediyorum adeta...
Yaşasaydı eminim ne şaheserler, ne şiirler daha niceleri ile biz okurlarını muazzam bir edebi doyuma ulaştıracaktı.
Canım Sabahattin Ali...
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.