Bir hayatı daha böylece bitirmiş oldum. Pip, senin hayatına meğer ne kadar da girmişim. Seninle birlikte yaşamışım sanki tüm maceralarını. Gece uyumadan önce kaç kere aklıma takılmadın ki acaba bu kötü giden durumların nasıl düzelecek diye? Neden bilmem, tamamen iyiliği ya da tamamen kötülüğü yansıtmadığı için baş karakter, çok samimi geldi bana Pip’in hayatı. İngiltere’nin soğuk ve eski sokaklarında dolaşmış olmaksa gezgin ruhumu biraz tatmin etti sanıyorum. Kitap okumanın en çok bu yanını seviyorum. Bambaşka hayatlara girmiş oluyorum. Karakterle birlikte başıma bir şey geliyor ya da yine karakterle birlikte konuşuyor, kurtuluyor, ağlıyor, düze çıkıyorum. Peki başına neler gelmedi ki Pip? Çok şey geldi. Umudunu kaybettin belki de, her ne kadar okumasam da. Umudumuzu birlikte kaybettik belki de. Sonra hayatının bazı kısımları düzeldi. Bazen güzel giden hayatın bazen üst üste dertlerle sınandı. Tam olarak ‘hayatı’ gördüğüm bu kitaba büyük bir sevecenlikle elveda diyorum. O son sayfadan sonra hayatında neler olup bitti bilmiyorum, umudu yüreğinde hissettin mi hissetmedin mi bilmiyorum. Ama bilmeyi çok isterdim. 649 sayfa olsan ve çoğu insanın gözünü korkutsan da ben hiç ama hiç sıkılmadan, büyük bir zevkle okudum. Sizlere de öneririm. Buraya da kitaptan bir alıntı bırakıp kaçayım: “O güzel, kara gözlü kızla onun vefalı aşkının bekçiliğini yapan anaç kadına iyi geceler dilediğim zaman Old Green Copper-Rope Walk denilen bu yeri yepyeni gözlerle görmeye başlamıştım. Barley Baba varsın dağlar kadar kocamış olsun, gece gündüz ağız dolusu sövgüler savursun... Bu ev onun tüm huysuzluğunu kapatmaya yetecek kadar gençlik, sevgi, güven ve umutla dolup taşıyordu ya!” #bookstagram
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.