Uzun zamandır gülümseyerek okuduğum ilk kitap sanırım . Dünya'ya çocukların gözünden bakmak , onların hisleriyle olaylara yaklaşmak çok farklı . Büyüklerin bile baş etmekte zorlanacağı şeylerle baş eden küçük adamlar var kitapta . Kendi aralarında samimi bir dostlukları . Hiç tanımadığın bir insan için elini taşın altına koyar mısın sen ? Bu ufak bir iyilik değil ama . Çok daha fazlası . Bu tip kitaplar okuduğumda gerçekten çocuklar bu kadar zekice düşünebiliyor mu diye düşünüyorum hep . Şaşırtıcı geliyor bana .
Charlie'nin Jeffrey le olan arkadaşlığını kıskanmadım diyemem . Çok samimi ve içtendiler . Ben çok beğendim ama baktığım da gelen eleştirilerin büyük kısmı kötü yönde olmuş . Ama bunların çoğunun yersiz olduğunu düşünüyorum . Sonuçta Türkiye ' deki çocuklarla onların çocuklukları aynı değil bence . Sosyal yaşam , aileden alınan eğitim çok farklı . Kabul ediyorum kitapta buram buram edebiyat kokusu yok . Ama gayet güzel ve akıcı bir kitaptı . Sevip sevmemek edebiyat zevkine göre değişiyor sanırım :) Mesela çocukların diyalogları fazla uzun ve sıkıcı bulunmuş gib geldi bana . Oysaki ben en çok onları sevdim diyebilirim . Hani bazı kitaplar içinizi ısıtır derler , benim için öyleydi . Tıpkı Emile Ajar'ın Onca Yoksulluk Varken 'i gibi .
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.