Günümüz sosyalist yazarlarının üzerinde sıklıkla durduğu bir konuyu Orhan Pamuk da işlemiş diye düşündüm kitabı okuduğum süre boyunca. Baba- oğul katilliği. Ahmet Ümit de Sultanı Öldürmek'de değinmişti bu duruma. Tabi ki aynı şekilde ve aynı hikayelerle değil fakat bana fazlasıyla o romanı anımsattı diye başlamak istiyorum.
Kırmızı Saçlı Kadın'dan nefret ettim. Aslında Gülcihan'dan nefret ettim de diyebilirdim ama kitabın mı yoksa Gülcihan'ın mı bana bunları hissettirdiğini şu an için tam olarak kestiremiyorum. III. Kısım annesi ve oğlunun masumiyetini kesinlikle ispatlamadı benim için. Ahh Cem ne üzüldüm senin için. Ve Ayşe çok üzgünüm.. Bu hikayenin mağduru varsa kesinlikle onlardı ve final bölümü benim için Kemal Sunal'ın ben buraya neden çıktım dediği o meşhur sahnesinden fazla anlam taşımadı gözümde.
Sanırım hikayeyi de çok sevmemiş olabilirim çünkü; Ahmet Ümit'in o uzun romanında o kadar çok okumuştum ki bunu beni çok etkilemedi diyebilirim. Ama şunu da söylemeliyim ki dilini çok beğendim. Fazlasıyla akıcıydı. Kitap sizi sürükleyip gidiyor ve durmak istemiyorsunuz. Ve ben ne kadar sevmemiş olsam da cesur bir konu üzerine yazmıştı. Çok büyük takdir ettim.
Bence okuması oldukça keyifli bir kitaptı. Beğenmememin tek sebebi uzun süredir aynı konu hakkında birden fazla kitaba denk gelmiş olmam diye düşünüyorum. Bir sene sonra okumuş olsaydım eğer daha heyecanlı bir inceleme yazarmışım gibi hissediyorum nedense.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.