Tarım devrimi ve teknolojinin ilerlemesiyle birlikte insanoğlunun kendine, doğaya yabancılaşmasını güzel bir metafor üzerinden anlatan eser. Adeta sahip olduklarımızın nasıl bize sahip olduğunu dışarıdan bakan yalın bir gözle anlatıyor. Hırslarımızın, şimdiyi kaybetmiş oluşumuzun, şartlanma içerisinde makineler gibi yaşayışımızın, mutlu olayım derken mutsuzluk bataklığına batmış oluşumuzun fotoğrafını çekmektedir. Tıpkı bir kızılderilinin "bu beyaz adamlar ne arıyor? gözleri sürekli boşluğa bakıyor!" sözündeki gibi bitimsiz ve beyhude bir arayışın, mülkiyetle beraber gelişen yapaylığın insanı içine sürüklediği çıkmazı işaret ediyor.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.