Sabahattin Ali daha önce Konya'da bulunduğu sırada, bir arkadaş toplantısında Atatürk'ü yeren bir şiir okuduğu iddiasıyla tutuklanmış (1932), bir yıl mahkum olarak Konya ve Sinop cezaevlerinde yatmış. Biz de iki yıl önce Sinop Cezaevi'nde kaldığı hapishaneyi ve koğuşunu gezmiştik. Oraları gezdikten sonra hapishanede yazdığı şiirler de daha anlamlı olmuştu ve yazdığı kitapları merak etmeye başladım. O zaman bu kitabı okumayı denemiştim ama sıkılıp bırakmıştım. Ne kadar büyük bir hata yaptığımı okuyunca anladım. Kitabın ana kahramanı insanlardan uzak duran, kimseyle iletişim kurmayan, içine kapanık, hiçbir duygu emaresi(mutluluk, üzüntü vb.) göstermeyen Raif Efendi. Dedik ya kimseyle iletişim kurmayan biri. Bu yüzden hayat hikayesi ve neden böyle olduğu onun yazdığı bir defterden okuyucuya aktarılmış.
Sabahattin Ali romandaki kahramanların duygularını, bakışlarındaki anlamı, gülümsemelerini öyle betimlemiş ki okurken bir yandan hayret ediyor bir yandan da hayranlık duyuyorsunuz. Okumanızı kesinlikle tavsiye ettiğim bir kitap. Son olarak. Okurken altını çizdiğim ve sizinle paylaşmak istediğim bir iki yer var:
- Başkasına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimizi bu kadar büyük, ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur.
- Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.