Hayatımda hiç bir kitapta bu kadar ben olmamıştım ve bu kadar kendimi bulmamıştım hayatım boyunca sorguladığım içselleştirdiğim ve anlamaya çalıştığım her seyi buldum ben bu kitapta. Sanki beynimdeki düşünceler söz olmuş dile gelmiş. Muhteşem yazarın kalemiyle akmış sayfa sayfa. Öyle ki kitabın sonunda ben de o trendeydim. Turgut, Olric ve ben...
Kitaba sımsıkı sarılan herkes tutunamayan değildir elbette ama kitapta kaybolamayan kitabı sıkıcı bulanlar bence sevinmemeliler çünkü onlar muhtemelen bir tutunan. O yüzden elimden bırakamayışım her detayda kayboluşum beni biraz üzdü. Tutunamayan olduğum gerçeğinde kayboldum.
Son olarak;
Peki ya tutunsaydık Olric?
·
1 Gösterim
1 Yorum
Belki de laçka,çıkar ilişkileri kurmak yabancı gelmeseydi bize,samimiyetsiz ilişkiler yıpratmasaydı bizi,ruhumuzda bu denli iyileşmesi zor yaralar açılmazdı.Biz de samimiyetsizlik batağında bir tutunan olarak mutlu bir şekilde yaşayıp giderdik.Hangisine sevinmeli insan,bir tutunan olabildiğine mi yoksa bir tutunamayan olduğuna mı ? Ben cevabını veremedim bu sorunun. Anladığım ve bildiğim tek bir şey var o da insanın anlaşılmaya ihtiyacı olduğu.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.