Bazı eserler, karakterler vardır. Roman karakteri olduğunu unutturup, ete kemiğe bürünerek çıkarlar karşınıza tüm gerçek suretleriyle. Anna Karenina, Emma Bovary, Raskolnikov, Jan Valjean böyledir. Oblomov da kendisiyle tanışmadan önce varlığını bilmediğiniz, fakat dünyanıza girdikten sonra asla unutamayacağınız bu ölümsüz şahsiyetler arasında yerini alacaktır. Ve her gerçek karakter gibi onun da güzel, çirkin, komik, duygusal ve hüzünlü yanları vardır. Kısaca "insan" yanları...
İlya İlyiç kimi zaman kızdırır sizi, tembelliğiyle sabrınızı sınar, kimi zaman güldürür sakarlıklarıyla. Ve can yoldaşı ve uşağı, Oblomovsuz düşünülemeyecek olan Zahar! Ve Ştoltz ve Olga romanı roman olmaktan çıkarıp, gerçek bir hayat hikâyesi okuyormuş hissine kaptırır okuru. Oblomov, şöhreti yazarını geride bırakan eserlerdendir. Ve Gonçarov'un Rusçaya, daha sonrasında dünya literatürüne kazandırdığı Oblomovculuk (Oblomovşçina) teriminin de ruhsat sahibidir. (Sade/Sadizm, Mazosch/Mazoşizm, Makyavelli/Makyavelizm, Platon/Platonik vs.)
Kitabın henüz ilk safhalarında Oblomov'un Rüyası başlıklı bir bölüm vardır ki; hem başlıbaşına bir şaheser, hem de kitabın özü niteliğindedir. Dikkat çekici bir diğer husus da iyi yürekli, fedakâr evsahibesi Agafya Matveyevna karakterinin, Gonçarov'un annesine çok benzemesidir. Ki, yazarın annesinin ismi de Avdotya Matveyevna'dır.
Kitabın benim için bir başka özelliği de bitirmek için hiç acele etmemem olmuştur. Sanırım Oblomov'u okudukça ister istemez Oblomovcu oluyorsunuz farkında olmadan ve okumak dahil bir çok işinizi ağırdan almaya başlıyorsunuz. İvan Turgenyev'in deyimiyle "dünyada tek bir Rus kaldığı sürece Oblomov hatırlanacaktır". Ben de "dünyada edebiyat var olduğu sürece Oblomov da varlığını sürdürecektir" diyerek bu ölümsüz karakterin önünde saygıyla eğiliyorum. Rus edebiyatının yapı taşlarından biri olan bu eseri okuma sevdalısıyım diyen herkese tavsiye etmekten mutluluk duyarım.
··
223 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.