Satranç Satranç kitabı yazarın son kitabı olduğunu ögrendigim de acaba ne yazmış olabilir diye bir merak duygusuna girdim. Ve şunu anladım. Intihar duygusunun hiçlikte bağlantılı olduğunu düşünmeye başladım. Doyuma ulaşan ve bu hiçliği bastıramayan her insan bir gün tam anlamıyla yok olmak ister. Bu belkide satranç ustası gibi olmak. Her adımın 20 adım öncesini görmek gibi. Peki herşeyin öncesini görmek iyi midir? Dünyadaki sürekli değişmeyen düzenin farkında olduğu için midir bu vazgeçmeleri? Doyuma ulaştıklarında hiçlik duygusundan kaçamadiklari için midir? Bilemiyorum... Yüksek farkındalık, tinsel bir düşünce içinde acı çeken insanların yok oluşları...
Satranç oyununda iki takım vardır siyahlar ve beyazlar. Birbirine karşı yapilan bir açık savaştır. Peki bu oynanan oyunda kişi rakibi olursa bu tam bir saçmalıktır değil mi? Birinde hamle yaparken diğer taraftan da tüm bilincini kapatıp karşı hamle yapması bu tam bir saçmalıktır. Bu insanin kendi gölgesi üzerinden atlaması gibi bir şey. Belkide farkındaydı yazar sadece metafor yapmak istemişti. Bu dünyanın tıpkı bir satranç masası gibi tinsel bir ruhla çevrili olduğunu biliyordu ve işin garibi iki takım felan yoktu tek bir oyuncu her iki tarafta hem siyah oluyor hemde beyaz oluyordu. Satranç masasındaki oyun şah mat diyince biterken, dünyadaki bu karşılık bir hitler yaratabiliyordu. Tam da burda satranç ustalığında yapılan bir oyunun hamleleri görülüyordu. Peki bu oyunda rakibinde kendin ise o zaman nolur? Bu savaşlar, yoksulluklar, sefaletler bitmeyecek olur. Bunu gören her yüksek farkındalık sahibi kişi hiçliğe kapılır mı?
SATRANÇ rakibi bile kendisi olan bir düşmanı kim yenebilir ki?
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.