Açık ara farkla okuduğum en iyi Azra Kohen kitabıydı. Bence kendisi farklı yollardan ama hep aynı şeyi anlatıyor. Geçmişte, günümüzde ya da başka bir gezegende. Hepsi kıymetliydi ama Gör Beni’nin yeri ayrı olacak bende. Hele ‘İlmiye’ karakteriyle Muazzez hocaya kendisi henüz aramızdayken böyle güzel bir selam vermesi çok kıymetli.
Ben okurken çok yerde tüylerim diken diken oldu, çok yerde gözyaşlarım sel oldu... Kitapta birkaç kez geçiyor, ‘Böyle giderse iki nesil sonra çok iyi yerlerde olacaklar.’ deniyor bizim için. Olamadık o ayrı ama bir kısmımız hala çabada. Zaferden değil seferden sorumluyuz diye avutuyor muyuz kendimizi bilmiyorum ama bazen içim umut doluyor. Şu an o umut dolduğum anlardan...
İlk insanlık belirtisi işte buydu; Kendimizden başka bir canın iyiliği için hayata yalvardığımızda doğuyordu insanlığımız. Belki de bu yüzden habire doğuruyorduk, kendimizden başkasını sevebilme kabiliyeti geliştirebilelim diye...(s.235.)
‘Türk’ün dağa çıkmışına Kürt diyorlar. K ile T’nin yerini değiştir de bak. Kökten bağlı bunlar birbirlerine! Hele Çanakkale’den sonra bağları iyice güçlendi.(s.341)
Özentilik kıyafette, görüntüde değil, çelinen akılların değerlere sahip çıkamayan güçsüzlüğündeydi. (s.93)
Savaşın kazanıldığı bir ülkede yaşamak belki de şanstı ama savaşın kazanıldığı bir ülkede savaş sürerken savaşı yaşamayanlar sanki ebediyete kadar zaferden de mahrumdular. (s.233)
·
15 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.