Iskender Pala'nın okuduğum romanlarından beşincisiydi Mihmandar. Diğerlerine kıyasla Mihmandar'ı daha özümseyerek okuyabildim. Belki Efsane gibi deniz ilmi gerektirmediğinden belki Şah ve Sultan gibi tarih ağırlıklı olmadığından ya da belki de Abumrabum gibi karmakarışık ilişkiler ve gizli örgütler bulunmayışından. Elbette Mihmandar da Islam tarihi içeriyordu fakat ağır değildi ve daha çok Peygamberimiz'e duyulan özlem, onun müjdelediklerinden olma gayreti öne çıkarılmıştı. Özellikle Hamedcik'in sevgililer sevgilisi Kutlu Nebi'ye ve onun mihmandarı Ebu Eyyub'a kavuşma anı öyle duygu dolu anlatılmış ki...
Iskender Pala'nın romanlarında uyguladığı teknik bu kitapta da vardı. Her bölüm bir başkasının ağzından anlatılıyordu ve kim olduğu da bölümün sonuna bırakılmıştı, bu da merak uyandırıyordu.
Ebu Eyyub ve ona yoldaşlık yapan Hamed'in sohbetleri Peygamberimiz'in hadisleri ile sürüyordu, bu da kitabın en güzel kazanımıydı diye düşünüyorum. Ve artı olarak Islam tarihine ait birçok bilgiyi edinebilmek, Peygamber özlemini, hakiki sevgisini hissetmek, ona benzemeye ve yakın olmaya çalışan insanları tanıyabilmek...
Fakat bir sahabe ve halife olan Hz. Muaviye'nin kibirli, cihad düşkünü ve iktidarını güçlendirmek isteyen bir emîr gibi gösterilmesi ne kadar doğru bir davranış bilemiyorum.
Eksisiyle artısıyla heybemize bir şeyler koyabilmek, O'na benzemeye çalışanlardan olmak duasıyla... Iyi okumalar.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.