Kitabı iki sene önce ilk defa elime aldığımda; matematik dersinden kaçmış, buz gibi havada soğuktan titreyen bir vaziyette, sağ arka bacağı kırılmış bir bankta düşmemek için butün ağırlığımı vermeden oturuyordum. Okumaya başladığımda, yazılmış çoğu cümleyi ezbere bildiğimi farkettim ve düşünmeye başladım ben bundan önceki hayatımda Franz Kafka mıydım yoksa babam bundan önceki hayatında Hermann Kafka mıydı?
Kaybolmuş insanlar bazen kendilerini bir kitabın içinde bulurlar. Onunla tanıştığım ilk kitap Dönüşüm ve sonra Babaya Mektup. Bu iki kitabı okuduğumda sarsılmıştım. Nasıl olurda benim kendime bile itiraf edemediğim gerçekleri, beynimin içinde geçen bütün düşünceleri bu kadar acımasızca söyleyebiliyordu. Kafka benim iç sesimdi, ilk defa biri beni anlıyordu, üstelik 95 yıldır ölü olan biri.