·336 syf.····Okunma: 22 Eylül 2019 18:21 Bir hastalık düşünün,antibiyotiklerin hiçbiri tedavi edemesin,hayallerini bırakıp bir senatoryuma kapatılmaya mecbur bıraksın sizi ve orda hayatınızın aşkını bulun.Ne hissederdiniz ?
Evet,Lane tedavisi olmayan Tüberküloz hastalığının antibiyotiklere yanıt vermeyen ve bulaşıcı bir türüne yakalandığında hayallerini bırakarak Latham senatoryumuna yatması gerektiğinde ve orda aynı hastalıktan muzdarip 13 yaşında aynı kampa gittikleri Sadie ile karşılaştıkların neler olacaktı ? Okuyun görün.
Kitap hakkında düşüncelerime gelecek olursak yazarın ikinci kitabıymış ve ben bu kitabı okuduktan sonra birinci kitabını da okumak istedim.Çünkü gerek olayların akışı gerek karakterlerin güzelliği gerekse arada yapılan Harry Potter mizahları ile beni eğlenmemi sağlaması gerekse sonunda özellikle son 5 sayfasında içimin fazlası ile burkulmasına neden olması.Kitabı okurken o senatoryumda yürüyen insanların sessiz çığlıklarını bana aktarabildi yazar sanki hasta olan benmişim de senatoryumda tedavi görüyormuşum gibi hissettirdi.Peki bunu nasıl yaptı ? Çünkü kendisi bir biyoetikciymiş ve bu hastalıklar konusunda da senatoryumlar hakkında fazlası ile bilgi sahibi biriymiş bu yüzden bu duyguyu fazlası ile verebildi bana.
Kitabın en sevdiğim kısımları Sadie ve Lane’in öyle bir yerde birbirilerini delicesine sevdikleri kısımlar oldu açıkça söylemek gerekirse bir ara senatoryuma yatmayı bende düşündüm.
Fazla uzatmadan söylemek gerekirse ben bu kitaptan keyif aldım,güzel akıcı bir gençlik kitabıydı tek sevemediğim yanı bazı diyaloglar çok uzatılmıştı bunun haricinde güzeldi.
Kitaplarla kalın :)