Uzakların şarkısı...
Üzerime hala turuncu yağmur yağıyor. Kirpiklerime düşen damlaların eşsiz güzelliğiyle iki buçuk asırlık yorgunluğumu tahayyül ediyorum. Sanki bende Bünyamin ile birlikte tren yolculuğuna çıkmış, Besti Nine'nin çorbasından kaşıklamış,Zencefil'in kanatlarıyla kanatlanmış,Gülbadem'in ilim aşkıyla azimlenmiş bir yolcuydum.
Ankara-Kars, Delhi-İstanbul ve Kars-İstanbul...Bu mekanlarda zamanın renklerine bir yolculuk gibiydi adeta.
Bu eseri okurken "Sanmaki uzak hep uzak kalacak." demişti bir arkadaşım. Ne kadar doğru bir tespit. Uzak ne Gülbadem için uzak kaldı ne de Zencefil için. Uzak yolculuğun,yürümenin şarkısıydı. Ve birbirine çarparak durmuştu sonunda.
Eserin günümüz ve geçmişle harmanlanmış olması, metaforlar,ruh tababeti... Bir masalın içinde kaybolmuş gerçekliğin ete kemiğe bürünmek istemesini andırıyor.. Ve 13 renk insanın içindeki sihirli anahtar kelimelerin zamana nasıl meydan okuduğunu resmetmiş adeta... Güzel bir eserdi. Okunmasını şiddetle tavsiye ederim...:)
··
186 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.