"Ya şimdi ya hiçbir zaman!"
OBLOMOV
. Oblomov'a başlayıp Of ne kadar tembel adam deyip kitabı yarıda bırakanlar...
. Sıkılsalar bile acaba bu tembellikten kurtulacak mı deyip okumaya devam edenler...
. Ve oblomovda kendini bulanlar...
Siz bunlardan hangisisiniz?
Sizi bilmem ama ben oblomovda kendini bulanlardanım oblomov yok aslında oblomovluk var. Ve oblomovluk bir yaşam tarzıdır bence. Aşırıya kaçmasa daha ıyı olur ama adı üstünde Oblomovluk bu!
Oblomov denilince akla "tembellik" gelir. Oblomov, toprak sahibi ama çiftliğine gitmeden
( tabii ki de üşendiği, ve sürekli ertelediği için) bütün işlerini yatağında uzanarak halleder. Onu başka türlü hayal edemezsiniz zaten. Bütün hayatını o yatakta kıpırdamadan geçirebilir.
*Oblomov içini çekti:
_ Ah! bu hayat, dedi
_ Nesi varmış bu hayatın?
_ insana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor. Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem... Hiç kalkmadan...*
Oblomovluk vücudunu öyle sarmış ki bir bölümde sadece kıyafetini giymeyi anlatıyor diyebilirim ama bu üşengeçliğin de sebepleri olamaz mı? Dışarı çıkmaması, sadece plan yapıp uygulamaya dökememesi...
Tembel Yahu! bu adam. Tek derdi yiyip içmek...Dışarıya çıkmaya bile üşeniyor. Yanına gelen birkaç arkadaşıyla ziyafet yapar, onlardan dışarıda olanlarla ilgili bilgi alır ve bütün gününü kendi gibi üşengeç uşağı zahar ile birlikte geçirir mi diyorsunuz?
Ben öyle bakmıyorum. Bizim hayatımızda da olmuyor mu? sahtelikten, sıradanlıktan kaçmak istemiyor muyuz?
*Biliyor musun Andrey, benim içimde ne yakıcı, ne de kurtarıcı hiçbir ateş yanmadı. Hayatımda hiçbir zaman başkalarınınki gibi gittikçe renklenen, parlak bir güne çevrilen bir sabah olmadı; bir sabah ki yakıcı öğlesi geçtikten sonra yavaş yavaş solsun ve kendiliğinden akşama karışsın. Hayır, benim hayatım sönmüş başladı. Tuhaf, fakat böyle. Kendimi bilir bilmez sönmeye başladığımı hissettim. Sönüşüm dairede, evrak başında oturduğum zaman başladı; sonra kitapları okuyup da onlarda hayatta kullanmayacağım gerçekler buldukça, dostlar arasında dedikodular, alaylar, soğuk, kötü, boş gevezelikler dinledikçe, gayesiz, sevgisiz, toplantılara katıldıkça daha da kötü oldum.*
Peki ne yapmalı bu Oblomov? Kendi çorabını bile giyemeyen biri ne yapabilir ki? Belki, bir dost eli yada tutkulu bir aşk onu kendine getiremez mi? Yada bu oblomovluk... Sahi nedir bu oblomovluk? Depresyon, uyuşukluk, hastalık? Bundan kurtulmak mümkün müdür? Peki nasıl?
Bir varoluş trajedisi olan Oblomovluk, bilinçli bir tembellik/atalet halidir. Bir uyuşukluk değil, aksine fazla uyanıklık, her şeyin farkında olma, bir adım ötesini görme halidir. Ancak tüm bu farkındalık dolayısıyla sonunu gördüğü yolda ilerlemek istememenin getirdiği bir tükenmişlik ve kendini gerçekleştirememedir. Sosyal yaşamdan kopuş, topluma uyum sağlayamama, bilinçli bir vazgeçiştir.
Kendinizden bir parça bulduğunuz oblomov bu hastalığın pençesinden kurtulabilecek mi dersiniz. Aşk? Onu kendine getirebilir mi?
Bundan sonrasını da ben anlatmıyayım artık. Oblomov'u özetlemek gibi bir yanılgıya da düşmek istemem. Siz okuyun ve Oblomov'un nasıl biri olduğuna siz karar verin.
··
77 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
