Kitabı okumaya başladığımda üstünde yoğunlaşılan iki karakter var gibiydi ancak ilerledikçe bir karakter hatta 4. bir karakter daha dikkatimi çekti. Bu karakterlerin iç dünyaları ve etraflarıyla ilişkileri,Sabahattin Ali’ nin çarpıcı mükemmellikteki tasvirleriyle enfes bir tat bırakıyor.
Ömer; bir baltaya sap olamamış, uydum akıllı birisi.Ve yaptığı ya da yapamadığı her şeyde İçimizdeki Şeytana suçu atarak yüklerinden kurtulmaya çalışıyor.
Macide ise savunmazlığıyla ve sessizliğiyle Ömer’ in hayatına dahil olup tüm sorumluluğunu ona yükleyerek devam ediyor.Ancak sona doğru aslında ikisin de birbirlerine yük olduklarını ve yürümeyeceğini Ömer’den önce fark ediyor.
Bedri ise iki karakterin ortak arkadaşı ve yol göstericileri.Ömer’e de Macide’ye de garklı bir sevgi besliyor ve yardımda bulunmaktan asla geri durmuyor.Karşılıksız sevgi bu olsa gerek.
Veznedar ise ayrıca dikkatimi çeken bir karakter.Silik gibi görünse de önemli bir konuya parmak basıyor.”Bu dünyada yüzüne tükürülmeyecek hiçbir insan yok.”
Hikayeyi okurken insanlığın başından beri sorunu olan “İyi insan” olma gayesi vurgulanıyor.İyi insan olanları,iyilik yapanları nasıl küçümsediğimizi görüyoruz.En zor zamanlar gelince nasıl birbirimizi sattığımızı vuruyor S.Ali suratımıza suratımıza.
Karakterlerin iç konuşmaları ve özeleştirileri bize kendimizi sorgulatıyor.Kitabın güncelliğini korumasının sebebi de bu olsa gerek.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.