Ender, Çetin ve Nihal... Ah Nihal! Ne yaşattın bu iki adama. Daha çok Ender’e aslında. Belki de onun ağzından dinlediğimiz için böyle hissetmiş olabilirim.
Ender ile Çetin’in dostlukları o kadar imrenilesi ki, okurken böyle bir şey gerçekte de olabilir mi diye düşünmeden edemiyorsun. Diğer arkadaşları Fikret; Nihal’in abisi. Fikret ve Nihal ailesini trafik kazasında kaybediyorlar ve Fikret Amerika’da olduğu için kardeşini güvendiği iki dostuna emanet ediyor. Onlar da bu görevi o kadar iyi yapıyorlar ki adeta anne babası oluyorlar Nihal’in. Ancak aynı evde tazecik aynı zamanda güzel bir genç kızla yaşamanın getirisi bu iki orta yaşlı erkeğin Nihal’e aşkı oluyor. Ender’in şu sözleriyle bu aşkın masumiyetini anlayabilirsiniz; ‘Dudaklarımız birbirine dokunsun istedim Çetin. Gerçekten bunu istedim, yoksa, onu öpmek istedim, diye yazardım.’ İkisi de kendi içinde yaşıyor aşkını, birbirlerine açıldıkları zaman Nihal’in bunu bilmeyeceği konusunda anlaşma yapıyorlar. Ve artık içlerindeki bu büyük aşk, Nihal hakkında konuşmaya, dertleşmeye başlıyorlar.
Ender, Çetin’e anlatıyordu kitap boyunca ortak yaşanmışlıklarını. Ne olmuş da böyle bir ihtiyaç duymuş bu konuyu açık bırakmış kitap, merak ettim doğrusu.
Kitabı genel olarak sevdim, sakin sakin okunası, çok naif karakterlerin olduğu bir eser...
·
22 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.