Stefan Zweig’ın Korku eseri şu ana kadar en beğendiğim ve en etkilendiğim kitabı oldu. Bu kitabı okurken karakterleri öyle benimsedim ve onlarla o kadar iyi bir empati kurabildim ki yaşadıklarını ben yaşamış hissettiklerini bizzat ben hissetmiş gibi oldum.
Hikayede yaşadığı monoton hayatın sıkıcılığından usanan ve kendince yeni arayışlar içine giren bir kadının kocasını aldatmasını ve daha sonrasında yaptığı yanlıştan duyduğu pişmanlığı okuyoruz. Kadın elindeki nimetlerin değerini onları kaybetme ihtimali ile karşılaşınca anlamaya başlıyor. Neredeyse hiç ilgi duymadığı kocasını, ev içindeki düzeni ve evlatlarının davranışlarını yeni bir göz ile keşfetmeye başlıyor. En etkileyici olanıysa bu keşif sonucunda her şeye çok daha ilgi ve sevgi duymaya başlamasıyla birlikte içini hunharca kemiren tüm bunları kaybetme korkusunun başlaması bir oluyor. Zaten esere ismini de bu kesif duygunun verdiği muhakkak.
Yazar, okuyucusuna o dayanılmaz korku hissini ve aynı zamanda yaşanan mahcubiyeti öyle güzel bir dille aktarmış ki, kitabı bir solukta bayıla bayıla okudum. Psikolojik tahliller oldukça yoğun olmasına rağmen metnin akışını ve sürükleyiciliğini olumsuz etkilememiş. Böylece şahane bir eser çıkmış ortaya. Asla sıkılmadan okuyacağınızın garantisini verebilirim bu nedenle herkese gönül rahatlığıyla öneririm.
··
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.