Daha önce okuduğum fakat yıllar sonra uzun yolculuğumun birisinde Okan Bayülgen'in ağzından dinlediğim satranç nedense ilkine oranla daha fazla etkiledi beni.Öyle ki yaptığım kara yolculuğunda, o gemiye binip doktor B'nin kendisine ne olduğunu anlattığı sırada diğer yanında duran şezlonga uzanıp, kulak kabarttım yaşadıklarına.
Satranç; kültürsüz, iki kelimeyi bir araya getiremeyen ve aylarca yenilmeyen satranç ustası ile hiçliğin içerinden çaldığı satranç kitabı ile bir çıkış kapısı bulan doktor B'yi karşı karşıya oturtmakta. Öncekine oranla kitabın beni daha fazla etkilemesinin asıl sebebi, masada duran santraç tahtasına değil, bu iki adamın oyun esnasında davranışlarına odaklanmam. Kitabı ilk kez okuduğumda satranç masasına kollarımı dayamış izlemiştim olan biteni, tabi tek merakım oyunun nasıl biteceği, kimin kazanacağı idi. Bu sefer ayakta ve daha geride durarak izledim. Eminim bir sonraki okumam da kendimi başka bir yerde bulacağım, belkide satranç tahtasının ya da bir filin üzerinde kim bilir...
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.