Merhaba arkadaşlar. Burayı en azından bu paragrafı okumanızı ve fikrinizi de merak ve rica ediyorum. Geçenlerde bir tartışma yaşadık. Tartışmamız şuna benzer şekilde gelişti. Ben dedim ki, Milli Mücadele zamanı orduya emir geliyor silah bıraktırmak için, bunun belgeleri ve yazışmaları da mevcut. Böyle bir dönemde bir grup Yüce İnsan toplanıyor ve bu duruma karşı çıkıyor. Anadolu’ya geçiyor ve orada eldeki son gücü yani halkı, ellerindeki tüfekler silahlar sopalar hatta tavalarla düşmana karşı koymaya çalışıyor. Aydın ve İzmir’de Yunan insancıklarının bizim ablalarımıza, kadınlarımıza, analarımıza tecavüz etmeleri, karınlarını deşmeleri de cabası. Buna rağmen halen Padişahımız, İngiliz siyaseti ve mandacılık güdüyor. Sizler de halen utanmadan dualarla, niyazlarla bu iş oldu diyorsunuz. Aynen böyle söyledim. Sonra ne Osmanlı düşmanlığım kaldı, ne vatan hainliğim. Bildiğiniz pkk muamelesi gördüm yahu. Her neyse bunlara ikna olmayı ne ile ikna ettim biliyor musunuz? Zavallılığa bakınız: Madem ki sadece DUA etmekle bu iş oluyor. Evinizin kapısını kilitlemeyin, arabanızı kilitlemeyin, dükkanınıza otomatik kepenk koymayın. Kapıyı çekin çıkın. Hatta kapıyı bile kapatmayın sadece dua edin dedim. Bu sefer anladılar. Şimdi bu neyin kafası arkadaşım. Benim bildiğim eğer DİN üzerinden gidilecekse güzel dinimizde çok güzel bir konu vardır: Tevekkül. Nedir bu? Yapmanız gereken her sorumluluğu yerine getirdikten sonra gerisini Allah’tan beklemektir. Din bile her olayda böyle bir şey söylüyorsa nasıl oluyor da hiçbir şey yapmadan sadece DUA ile olabileceğine inanılıyor anlamıyorum. Böyle olunca da üzülüyorum. Bu bir HASET, bu bir KİNCİLİKTİR. Yanılıyorsam, yanıldığım yer varsa düzeltmenizi de sevgiyle rica ediyorum.
Kitabımız için belli başlı olarak nelerden bahsedebiliriz diye düşündüm. 23 Temmuz’da Erzurum Kongresi yapılıyor. Aynı zaman da bu Hürriyet Devriminin de bayram olarak o zamanlarda kutlandığı bir tarih. İkinci meşrutiyetin ilanına rastlar.
Anadolu’nun her yerinde Kuvayı Milliye birliklerinin kurulması, karşılaşılan zorluklar, yapılan icraatlar ve verilen mücadeleler yalın bir dille anlatılmış. Çok süslülükten uzak, okuyucuyu yormayan, yer yer verilen mektuplarla biraz eski kelimelerin sıklığı nedeniyle ağırlaşan güzel bir kitaptı.
Erzurum ve Sivas kongreleri ve hemen akabinde yeniden Amasya’ya dönüş ve burada İstanbul’dan gelen heyetle yapılan görüşmeler ve en son olarak da Ekim ayının 29’unda Sivas’ta genel bir toplantı kararına varılarak bu kitap da sona erdiriliyor. Keyifli okumalar, mutlu geceler dilerim..
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.