Hayatta birilerinin ya da bir şeylerin katili olmak aslında anlık kararlara veya yıllarca içimizde hapsettiğimiz acılara teslimiyetimizle alakalı.Şimdi hangi çocuk babasını öldürmeyi özgür iradesiyle seçebilir?Ya da hangi baba evlat katili olmak ister bilerek?Oidipus'un ve Firdevsi'nin Şehname'sinde gururla veyahut gururun arkasına saklanılarak anlatılmış pişmanlık dolu efsanelerın içtenlik payı acaba ne kadardı?Belki de insanlar kendileri dışında gelişen olayları bir öğüt aracı olsun isteğiyle utançlarını resmi olarak örtmek için efsaneleştirip bağıra çağıra anlattılar,bilemiyorum.Bunları düşünerek okuduğum bu kitaptan çıkarabileceğim en mâkul sonuç ise şu olabilirdi ancak: insan içten içe istediği bir suçu işlediğinde ona bahaneler bulmaya ve birilerini hatta hayatı suçlamaya meyilli bir varlıktır.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.