Bazı kitaplar vardır, okurken kendi hayatına ara vermen gerekir. Okuyucu muyum? Yoksa kitaptaki karakter mi? Ayrımını yapamadığın hayali çizgide kalıverirsin ( kalıverdim). Selim karakteri, kültürel gerçeklikler karşısında küskün, kırgın, sarsılmış birey bilincinin sitemlerini, serzenişlerini dile getirme amacına hizmet eder. Güzelliklere ve samimi ilişkilere özlemini dile getirir ama hep hayal kırıklığına uğrar. Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir, cümlesinde somutlaşır. Bu kitabın James Joyce’un Ulysses kitabıyla benzerliklerine de değinmek isterim; Ulysses’in son bölümlerinde olduğu gibi, hiç noktalama işareti kullanılmadığı İçin cümlelerin birbirine geçtiği uzun bir ‘Günseli’ bölümü var Tutunamayanlar’ da da. Ulysses’in 14. bölümü, tutunamayanlar’ın ilmihal bölümleri aynı derecede anlaşılmaz ve sıkıcı. Genelev bölümleri birbirine benzer. ( örnekler çoğaltılabilir). Ama bu benzerlikleri taklit olarak görmemiz hata olur. Oğuz Atay belki de daha büyük bir baş yapıt bıraktı bize.Ulysseste yazım tekniğine hayran kalarak okudum fakat, İrlanda kültüründen dolayı bazı şeyler havada asılı kaldı.Tutunamayanlar’ da yazım tekniği dışında duygularıda çok yoğun yaşadım. Çünkü çok fazla bizden di. Hayata tutunabilmemiz için anlamlar bulabilmemiz umuduyla...
·
6 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Harika bir yorum olmuş. Bu yorumu okurken Tutunamayanlar'ı okuduğum günlere yolculuk yaptım. Aylarca etkisinde kaldığım tek kitap diyebilirim. Bazı kitaplar vardır, kelimelerle ifade edemediğimiz hislerimizi anlatan, bu hayattaki varoluş kavgamızın boşluklarını dolduran, mış gibi yaşayarak başkalarının gözünde anlamlandırılmaya dair acizliğimizi yüzümüze kırbaç gibi şaklatan, kendimize dair yabancılığımızı gün yüzüne çıkaran, kısacası bizi bize anlatan... Tutunamayanlar gibi... Tutunamayanlar'ı hakkıyla yorumlamak yürek ister. Yüreğine sağlık...
