Kötü adama iyi geceler!
Zweig zweig zweig...
Dünyevi şeylerin arasında kendini soyutlama cesareti, hep bir eleştiri ve fani şeylere sürekli bir savaş, işte Zweig işte bir eseri daha, işte olağanüstü bir ironi daha.
Arkalarını doğuya dönmüş, sonradan görme batıcı Osmanlı beyefendisi tarzında bir adam belki de geçmişten gelme beyfendiliğin ona unutturduğu tüm insanlık duygularını yeniden yaşıyor. İnsan duygusu için herkesin minimum bir fikri vardır, sorarsan herkes bir anda psikiyatrist olur ve ortama ciddilik katarak, mütemadiyen konuşarak tüm psikolojik hastalıkları çözer. Ah o bilmiş insan keşke bir kere olsun "bilmiyorum, benim bu konu da bir fikrim yok" diyebilse. Karakterimiz kötülük duygusunu doruklarında yaşayıp, fahişeyle geçirilen gecenin sabahın da yaşanılan pişmanlığı hatırlayan, çalıntı parayla cömertlik yapan(tanıdık gelmiştir büyük ihtimal) bir üstün zümre üyesi birey. Ne güzel ki duyguların bir bütün olduğunu hatırlıyor ve insan olduğunun ve olabildiğinin farkına varabiliyor. İşte kitabımız bu karakterin bir gecelik öyküsünü ve o zamana gelişe kadar gelişen psikolojisini durum hikayesi biçimiyle ortaya koyuyor.
-İyi falan değilsiniz.
-Sadece saklanmayı, yalan söylemeyi... iyi biliyorsunuz.
-Benim gibi adamlara muhtaçsınız
böylece parmakla gösterip "İşte, kötü adam o." diyebiliyorsunuz.
-Kötü adama iyi geceler dileyin bakalım!
-Scarface 1983
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.