O muydu?" 2020'nin ilk kitabı oldu benim için. En taze düşüncelerimle Zweig'ın en keyif aldığım eserlerinden biri olduğunu söyleyebilirim. Zweig bu defa bir köpeğin psikolojisini ele alıyor. Polisiye seven biri olarak bu kitabın, gizemli bir cinayetin katilini bildiğinden emin olduğunu söyleyen yaşlı bir kadınla başlaması bir hayli ilgimi çekti ve kitabın nasıl bittiğini anlayamadım.
ŞU ANDAN İTİBAREN OKUYACAKLARINIZ SPOİLER İÇERİR
Ponto'nun masum bir köpek yavrusundan kibri neredeyse somut halde görünen bir yaratığa dönüşmesini okuyoruz.
Ponto bana bazı ailelerin gereksizce şımartılmış çocuklarını, Ponto'nun bebeğe karşı hisleri ise bu şımartılmış çocuğun yeni gelen ve kendini ikinci plana atılmış hissettiren küçük kardeşe karşı kıskançlığını anımsattı. Tek fark; çocuk süperegosu sayesinde kendini dizginleyebilirken, Ponto'nun bütün 'id'liğiyle kinini gizleme gereği duymaması, duyamaması. Neticede o, her şeye rağmen bir hayvan. Bu açıdan bakınca, "Suçun köpekte değil, köpeği bu hale getirende olduğu" mantığını kendime hatırlatsam da, çoğu zaman duygularıma yenik düşüp yaptıklarının beni çileden çıkarmasına izin verdim.
Köpek aşığı biri olan beni bile -bazı noktalarda empatide cömertlik göstererek acısam da- bir köpekten nefret ettirmeyi başardı Ponto. Ben sana inanıyorum Betsy Teyzeciğim, OYDU.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.