Şiddet mağduru 'kadın insanlar' a ithaf edilmiş bir şiir kitabı.
Her geceme bir şiiri iliştirdim.
Sindirdim,tekrar tekrar göz gezdirdim dizelere. Kitap elime ulaştığından beridir ben nereye o oraya.. Bu akşamda en baştan şöyle bir göz attım altı çizilenler ile son sayfalarıma..
Önce düştüm, sonra doğdum sayfalarında.
Göğsüme işlenen çiçekleri söktüler..
'' çek bir sandalye derviş!
usul usul yudumlayacağız
dağıttığını toplamaya
topladığını dağıtmaya.. "
Soluklan dedi ey ömrüm..
~ kiraya verilmez biliyorum soluk
bağışlanmaz da!
üstünü çizdiğim her iç çekiş
hep aynı yalanın yalancısı
hep aynı kaçışın kaçağı..
bu defa yaraya basılan o tuz öpecek
anahtarı kaybolmuş kapının gölgesini ~
Öyle bir 'Ahh..!' çekti ki..
Attı içime ateşi, insanlığımdan utandım.
/ ölümü yutkunuyordu çocuk
müstakbel vahşetleri
ezberlerken insanoğlu.. /
"Bir sarmaşık kadar olamadık!
sıvası dökülen hayata
tutunamadık.."
Çok sorguladım bu dizeleri..
Neden? Hayattan kopmak için ufacık bir sebep yeterli değil mi bizler için?
Neden tutunmayı başaramıyoruz sizce?
.
Sorgulayıcı, düşündürücü çok derin..
Böyle de olmalı zaten.
Aman şiir kitabıdır bir oturuşta okurum diye düşünmeyin. Benim günlerimi aldı,
.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.