Hayatımın En Mutlu Anıymış Bilmiyordum...
Bu kitap; ''Kafamda Bir Tuhaflık''tan sonra okuduğum ikinci Orhan Pamuk eseri.İlk okuduğum kitabını ne kadar sevdiysem bu kitaba bir türlü ısınamadım. Öncelikle kitap harika bir giriş cümlesiyle başlıyor: ''Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum.'' Bu güzel başlangıçtan sonra, kitabın ana karakteri Kemal'in takıntılı ve saplantılı aşk hikayesine dönüşen duygularının yoğun ve fazla detaylı anlatımıyla çoğu zaman yorucu bir hal aldı. Kitapta; yanlış Batılılaşma isteği, zengin ve fakir sınıfsal farklılıkları, bekaret ve ahlak konuları, aile yaşamı, kırık bir aşk hikayesinde ele alınan bazı konular. Eşyaların ruhu olduğunu vurgulayarak bunu Müze fikriyle sergileyen kitabın bu noktasını özgün buldum.Bu yönüyle insanlarla eşyalar arasındaki bağ, karakterlerin özelliklerini ve anıları canlandırma özelliği ilişkilendirilirken sosyokülterel çevre bağlamında ele alınan insan ilişkileri ve yaşantısı dönemsel olarak resmedilmiştir. Kitap, zaman zaman bir yeşilçam filmi izliyormuş hissine kapılmama; bazen de bir müze geziyormuş gibi düşünmeme vesile oldu. Orhan PAMUK'un bu kitabı yazarken yaptığı tahliller, pek çok müze gezmesi, sokakları gözlemleyerek incelemesi, kitabın üzerinde çalışılmış bir emek ürünü olduğunu ortaya koyuyor.Kitabın beğenmediğim noktaları ise; Kemal'in takıntılarının aşırı detaylı tasvirleri, Füsun'un ortadan aniden yok olması, sonradan çıkması ve akabinde gelişen ilişkileri, bazı geçişlerin benim için havada kalması ve bu durumun zaman zaman konunun samimiyetini azaltması noktaları oldu.
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.