Dostoyevski'nin bu kitabını olurken sık sık ''Ulan Dostoyevski! Ulan Dostoyevski, ne büyük yazarsın!'' deyip güldüğüm çok oldu. Eseri çoğu zaman dışarıda okudum ve üstelik kendi kendime seslendiğim böyle ender anlarda bazı başların -kendimi yazarın yazdıklarının tesirine kaptırmışken- bana dönerek baktığını fark etmem güç olmadı. Gayri ihtiyari doğan bu etkiyi bende doğuran yazarların sayısı pek azdır, gerçi okuduğum yazarların eserlerini seçerek okurum, hepsi de pek nadide eserlerdir. Dostoyevski, 'Ezilenler' de, İvan Petroviç nam-ı diğer Vanya. Kitapta geçen olayların kahramanlarından biri aslında, üstelik yazar olarak. Yazar, yeteneğini konuşturarak, güçlü bir kara mizah, melodram şahesere imza atmış. Melankolik karakterlerle kurguyu ilmek ilmek örmüş, bunu yaparken umudu ayakta tutmak içinde biraz çabalamış. Geriye okurun, Dostoyevski'nin insanı çeşitli ruh hallerine sokup çıkarmayı bilen biri olduğunu tecrübe etmesi kalıyor. Yazar tüm bunları yaparken zengin yoksul ayrımı gibi evrensel gerçeklere de sırtını dönmemiştir, dönemin arka planında yer alan siyasal gerçeklere az da olsa bir ölçüde yer vermiştir kendisini ülkesinin gerçeklerinden tümüyle soyutlamamıştır, onun yüceliği de buradadır. Bu kitap yazıldığı dönem eleştirmenler tarafından yine de eleştirilmiş büyük okuyucu kitlesi tarafından sevilmiştir. Kuşkusuz eleştirilere, karşı eleştirilere bakmak da keyifli olabilir. Konusunu anlatmama gerek yok isteyen açıp bakabilir. Kitabı tavsiye ederim.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.