Bu kitabın bende başka bir yeri var. Stefan Zweig’ın bir sürü kitabını aldığım sırada bu kitaba da elim gitmişti sonra çok kitap aldım diye düşünüp bırakmıştım. Görevli de bana “Bu Stefan Zweig’ın yarım kalan kitabı, sende onun gibi yarım bıraktın şimdi” demişti. Söylediği beni inanılmaz etkilese de ne yazık ki o zaman alma fırsatım olmadı. Daha sonra alıp okuduğumda ise “Neden bu kadar geç kaldım!” diye kendime kızdım. Öyle büyük bir hüzünle okudum ki bu kitabı, Clarissa ile birlikte bende yarım kaldım sanki. Çünkü bana göre yarım kalan kitap değil en başından beri Clarissa’ydı. Bir kere daha kadının gücünü gördüm bu kitapta bir kere daha iliklerime kadar hissettim çaresizliği. Bir kadının kendinden başkasına ihtiyacı olmayıp içindeki güçle neler başarabileceğini gördüm. Kitap bitti beraberinde bende bittim. Ah Clarissa! Keşke böyle olmasaydı oysa sen ne çok hak etmiştin aşkınla mutlu olmayı..
Aşkından değil de kendinden vazgeçmeyi göze alan bu kadını asla unutmayacağım...