Üzgünüm... Okurken benim de gözlerim doldu, anılarım canlandı, çünkü onun ne yaşadığını anlayabiliyorum, çünkü ben de bir "Nastenka" tanıdım... Sonunun böyle olmasını hiç beklemiyordum. Yazar hikayeyi öyle işlemiş, okuyucuya öyle geçiriyor ki... Çok yoğun duygular yaşadım. Son sayfa bittiğinde kitabı fırlatmak geldi içimden... Ve bir kez daha düşündüm. Yalnızlık belki de kötü insanlardan korunmanın bir yoludur...