.
Sanıyorum Azerbaycan edebiyatından okuduğum ilk eser.
Dili son derece akıcı, anlaşılır. Kitabın kendine has bir dokusu var.
Bölgede yaşayan Oğuz Türklerinin kültürü, yaşayışı, birbirleriyle mücadeleleri destansı bir havayla anlatılmış. Okuyorsun; rüya mı gerçek mi, hayal mi masal mı ... akıp gidiyor. Yazar sanki, Korkut Ata'nın sofrasından beş dakika önce kalkmış gibi anlatıyor.
Kitap çok okunmamış, biz Türkler in böyle bir özelliği var zaten. Kendi kültürümüzü, kendi yazarlarımızı okumayız, okutmayız da Fransa'nın kokuşmuşluğunu anlatan eserleri ısrarla okur, ısrarla okuturuz.
Kitap bitince yazar ne demek istemiş diye düşündüm: Aklıma bir sürü şey geldi ama hiçbirine "Tamam budur." diyemedim. Sanırım iyi yazar olmanın bir özelliği de budur. Her okuyan başka bir çıkarımda bulunmalı. Okuyucuyu biraz düşündürmeli..
Yinede kısaca şöyle özet geçelim:
Dünyada devingen durumda kalmazsan yok olursun. Kendi kültürünü, geleneğini, örf adetini yaşamazsan, çağa göre yeniden dizayn etmezsen, seni sen yapan değerlere sahip çıkmazsan tarihin çöplüğünde kaybolur gidersin.
"Dünya zalımlar dünyası,
Giden zalım gelen zalım!"
diyor Üstat Mahzûnî Şerif.
Türk milleti olarak zalım dünyanın çöplüğünde bize yer yok. "Tek bir şeye ihtiyacımız vardır çalışkan olmak." demiş Gazi ama,
sanırım daha çok şeye ihtiyacımız var. "Öğünmek (Akıl etmek,öğrenmek, akılda tutmak), Çalışmak, GÜVENMEMEK" gibi.
19.01.2020 15.01 Erciş
.
·
134 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.