Yine bir Tarık Tufan kitabıyla geldim.. Ve En güzel kitabının bu olduğuna kanaat getirdim. Satırları ben yazmışım gibiydi. Kelimeler benim dudaklarımdan çıkmıştı sanki.. Sonunun hüzünlü bitmesini hiç istemedim. Kitap bitene kadar O adamın mutlu olmasını istedim. Ve mutlu bitmemesine rağmen son sayfasında aynen şöyle yazıyordu; “Mutlu bir Adamım Ben”.. Nasıl oluyor yahu.. Annesini kaybetmiş, babasını kaybetmiş, sevdiğine kavuşamamış hayatı darmaduman olmuş biri nasıl mutlu oluyor tek bir anla.. Kitap okurken bitsede yorumunu yapsam diye sabırsızlanırdım. Ama bu kitabın bitmesini istemedim. Okuduğum bazı sayfalar canımı çok acıttı. Ama bi yerlerde benim yaşadığım acının birileri tarafından yaşanmış olması.. ve bunun anlatılabiliyor olması bana umut verdi.. En önemlisi de şu ki; Bu kitabı okurken, kitap yazmayı düşündüm. Acaba bende böyle yazıp, bir başkasının yarasına merhem olur muyum? Diye.. Ve sadece düşünmekle kalmayacağım. Teşekkürler Tarık Tufan
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.