Stefan Zweig kitaplarında hümanizmi dillendirebileceği her yolla dillendiriyor. Bu kitapta ise üç menkıbe ile bunu yapıyor. Menkıbelerimiz, Eski Ahit’ten Rahel ile Yakup’u, Nuh Tufanı’ndan gibi görünse de aslında barış arayan bir güvercinin yaşamını ve Budizm temelli bir hikaye olan eski savaşçı Virata’nın günahsız yaşam arayışını konu ediyor. Açıkçası Rahel’in hikayesi dini mesel olarak nasıldır bilmiyorum ama Zweig’in kaleminde oldukça etkileyici bir hal almış. Nuh’un güvercini çocuk masallarını andırıyor. Son menkıbe olan Virata’nın günahsız yaşam arayışından çıkardığım sonuç; “günahsız yaşam yoktur.” Aksini çıkarabilen beri gelsin. Kitabın dili bildiğimiz Zweig kitaplarındaki gibi akıcı. Dini hikayeler beni pek açmaz ama bu kitaptaki menkıbelerin sadece çıkış noktaları dini mesellere dayanıyormuş gibi geldi bana. Üçüncü hikayeyi heyecanla okuduysam da “erdemin dört adıyla yaşayan” Virata’nın hayatının sonucundan ne gibi bir ders çıkarmamız gerektiğini anlayamadım. Açıkçası ben bu kitabı diğer Zweig kitapları kadar sevemedim. Ama mesellere böylesine karakter yükleyip, böyle sürükleyici menkıbeler haline getirmek de ustanın mahareti. Okuyan pek bir şey kazanmaz, okumayan pek bir şey kaybetmez deyip aradan sıyrılıyorum.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.