Köklerimizi bilmeden,edebiyatımızın derinliklerini,başlangıcını anlamadan üstüne bir şey bina edemeyeceğimiz fikrine kapıldığımdan beri geçmişe dönük okumalar yapıyorum.İnsan olarak bizim her ne kadar bu yüzyılda ihtiyaçlarımız yahut ürettiklerimiz farklı olsa da biz pek çok açıdan geçmişe aitiz.Yahya Kemal'indi galiba "geçmişte yaşayan atiyim." diyordu,bunu kavramak anlamak bana göre edebi terakkide bir merhaledir.Halit Ziya Uşaklıgil'in erken dönem olan (1880)bu eserinde gelecekteki yaratımının izdüşümünü görebiliriz.İlk iki hikayeyi iyi bulsam da üçüncü hika vuruculuk ve felsefesi açısından bence daha etkiliydi.Halit Ziya'nın bazen anlamsızca kurduğu ve kurguyla ilgisi olmayan zorlayıcı tasvirler bana göre edebi zayıflık içeriyor.Eseri okurken her ne kadar ocaktaki yemeği yakmış olsam da herkesin beğenecegini düşünmüyorum.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.