Bugün ilk defa okuduğum bir yazarın, kitabının yorumuyla geldim.
Öncelikle Kör Baykuş okuduğum en sıradışı romanlarda ön sıralardadır.
Doğrusunu söylemek gerekirse bu kitabından başlamakla iyi mi yaptım kötü mü yaptım hiçbir fikrim yok. Çünkü kitabı bitirince okuduklarım ip yumağı gibi birbirine girmiş, anladıklarımın doğruluğundansa pek emin değildim. Size de anlayabildiğim kadarıyla anlatacağım. Bir kusurum olursa şimdiden affola. Etkisini uzun bir süre hissedeceğiniz bu romanda bolca imge, metafor, gerçeküstü simgeler var. Bu açıdan yazarın kalemini edebi buldum ve doyurucu bir eser. Farkına vardığım diğer bir nokta ise yazarın üslubunun Kafka'nın üslubuna aşırı derecede benzemesi. Okurken Sâdık Hidâyet'in aslında olaylardan çok kendi içindekileri kustuğunu, kendi dünyasında kaybolduğunu ve olaylara normal bir insan bakış açısından ziyade toplumumuzda 'deli' veya 'hasta' olarak nitelendirilen bir insanın gözüyle baktığını anlıyoruz. Olaylar sanki bir çemberin etrafında gerçekleşiyor ve dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz gibi.
Bu kitabın ara ara okunduğunda farklı yorumlanacağını, eleştiri açısından ucu açık olduğunu düşünüyorum ve okumanızı tavsiye ediyorum. Bakış açısına göre bulunan motifler de değişecektir. Açıkçası ben romanda şunu sevmedim; yazarın karanlık ruhu beni birazcık daraltmış olabilir. Bir alıntıyla yazımı noktalayayım:
"Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar." İyi okumalar dilerim.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.