İlk 200-300 sayfasını merak ederek akıcı bir şekilde okudum. Daha sonra olayların tahmin edilebilirliği beni sıkmaya başladı ve sonunu zor getirdim. Daha önce okuduğum Ahmet Ümit kitaplarında da olduğu gibi gereksiz yere sündürülmüş konular, diyaloglar vardı. Kitapta bir yanda Şems- Mevlânâ ilişkisi diğer yandan da Yakut Otel olayı vardı. Ama asıl mevzu tasavvuf tarafı olunca polisiye kısmı aceleye gelmiş gibiydi. Tam merak etmeye başladığım zaman boş sayfalar olaydan kopardı ve tahmin ettiğim şekilde sonuçlandı. Bazı dini diyaloglar da rahatsız ediciydi. Keşke daha kısa bir şekilde iyi bir araştırma ile nokta atışı yazsaydı..