Emrah Serbes kendine has tarzını, dilini ve kalemini yine bu kitapta da ustalıkla konuşturmuş. Okuyanların çoğu içindeki küfürlü konuşmalardan dolayı kitabı eleştirse de ben bundan hiç rahatsız olmadım. Çünkü burada zaten amaç umursamadan, takmadan olduğun gibi kendini anlatmak. Emrah Serbes hiç bir zaman yapmacıklığı, imayı, dolaylı anlatımı seven bir yazar olmadı. Olmadığı içinde kendi kafasının, yüreğinin içindekileri yazarken nasılsa öyle yazıyor. Sinirlendiği bir adama tepkisini küfür ederek koymak istiyorsa bunu da bu şekilde yazıya döküp çıkıyor. Yani bu noktada ya acaba insanlar rahatsız olur mu? daha yumuşak kelimeler mi kullansam diye bir düşüncesi olmadı. Zaten olay örgülerinde oraya farklı bir anlatım tarzı eklemiş olsa idi bana göre çok itici olurdu. OIayları tamamen gerçekçi bir anlatımla ortaya koyması benim çok hoşuma gitti. Hatta bazı yerlerde kendi kendime bende olsam aynı küfürü ederdim dediğim veya ben olsam daha okkalı söverdim dediğim yerler oldu. Karakterlerin psikolojik analizleri, duygularını tam anlamıyla okura yansıtmış. Ben çok sevdim okurken de zevk aldım kah güldüm kah üzüldüm. Hem bu kitabı sevip sevmemek biraz da sizin hayata bakışınız ve duruşunuz alakalı diye düşünüyorum. Hayatını günlük kalıplara göre değilde kendi bildiğine, kafasına estiği gibi yaşayanların beğenerek okuyacağı bir kitap olmuş bence. Kitabı okumak isteyen arkadaşlara tavsiyemdir.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.