"Yalnızlığı altın kafese koymuşlar lan. Ne demiş biliyon mu? Ne demiş. Ben zaten altın kafesim. Beni bana koyamazsınız demiş. Hah hah ha."
Kitabı okurken hem savaşın soğukluğunu hem de benim savaşa dair buz tutmuş kalbimi hissettim. Abartılı gelebilir söylediklerim ama okuduğunuzda bu kadar bile kötü hissetmeyecekseniz okumayın zaten. Ama yazarın dediği gibi okuyucu olarak kitabı bırakıp hayatın normal akışına kendimi kolayca bırakabiliyorum. İnsanoğlu olarak fazla mı şeyiz?