kitabı yazıldığı dönemin çok sonralarında okuyunca hem bazı şeylerin nasıl değiştiğini, hem de bazı şeylerin hâlâ nasıl aynı kaldığını fark ettim. çocukların günümüzde aileye karşı daha agresif tutumlar sergilediğini, bazı konularda daha fazla karşı çıkmaya istekli olduklarını söyleyebilirim. bunun yanında aile ilişkilerimiz ve sosyal yaşantılarımız da kitaptakinden çok daha fazla değişiklikler olduğu zaten bariz. mektupların yerini artık kısa mesajların aldığı, insanların evlerindeki televizyonlara hapsolduğu bir aile kavramımız var artık. fakat yine de bir şeylerin hâlâ değişmediği de bir gerçek. örneğin kim anne ya da babasından onların çok çalışkan olduğunu duymadı ki? hepsinin muazzam derecede başarılı olduklarını söylediklerini kim unuttu? ya da bize her fırsatta tutumluluğu öğretip aslında yeri gelince onların da tutumluluktan çok uzak davranışlar sergiledikleri konusunda hem fikiriz bence. genel olarak büyüklerin çoğu konuda aynı kaldığını, çocukların daha karşı çıkmaya yönelik tavırlar sergilemeye başladığını söyleyebilirim. ama her ne olursa olsun bu kitabın bizi ve aile, sosyal yaşantımızı anlatma yönünde çok güzel ve insanın içini ısıtan bir eser olduğunu söylemem gerek.