'1903 senesi sonbaharında ve yağmurlu bir gecede, Aydın’ın Nazilli kazasına yakın Kuyucak köyünü eşkıyalar bastılar ve bir karı kocayı öldürdüler.'
Böyle başlıyor Yusuf'un hikayesi. Çocuk yaşta ana babasını kaybetmesi onu içine kapanık, sesiz biri yapar.
Aslında bu giriş cümlesinden belliydi bu romanın okuru yakacağı. Büyük bir üzüntü ve dalgınlık, kırıklık hali ile çevirdim son sayfayı.
Toplumsal sorunların, taşrada ezilen insanların ve fakire, güçsüze sevdayı bile çok gören bir düzeni anlatıyor. Öyle bir düzen ki gözü Yusuf' tan başka kimseyi görmeyen Muazez'i bile mağlup edebiliyor.
Okuduğum romanlarda en çok bütünleştiğim karakter olabilir Yusuf. Olayların gideceği yeri tahmin edip yaptığı şeyi yapmış olmayı istemiştim ama o 'cahil' Yusuf o kadar anlayışlı, narin ruhlu bir insan ki 15 yaşındaki Muazzez'in bu olaylara karşı koyamayacak durumda olduğunu annesinin onu etkilediğini ayırt edebiliyordu.
Eserin uzun süre yasaklı kalması da toplumsal gerçekliği nasıl tokat gibi yüzümüze vurduğunun kanıtı aslında.
Güle güle Yusuf. Atını sürdüğün yerlerde umarım kaderin ile barışabilirsin.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.