Yaşar Kemal' in anlatımını seviyorum. Ağrıdağı Efsanesi de anlatımı ve akıcılığı ile müthiş bir kitap. Masalsı bir hava da bir aşk destanını bizlere sunuyor. Yalnız aşkı ve sevdayımıyı anlatıyor tabi ki hayır. Birlik beraberlik karşısında hiç bir gücün dayanamayacağını pes edeceğini anlatıyor.
Ben özellikle hoşap kalesini anlatırken bir hoş oldum. Çünkü o kaleyi zamanın behlinde bende görmüştüm. Virajlardan sonra dağı taşı beje bürünmüş göğe birden yükselen surlara bende çıkmıştım. Elleri mi bende uzatmıştım. Tutamamıştım gökyüzünü. Ne kadar yüksek olursa olsun hoşap, daha yüksekti gökyüzü, ama daha maviydi. Bulutlar tek ve bağımsız.
Hoşap ı tanıdığımda. Ben ona gidiyordum. O neredesin diye soruyordu. Diyordum ki Hoşaptayım. Orası neresi diyordu. Diyemiyordum ki sınırındayım, sevdanın hatta son noktasında.
Sonra çok yaklaştım ona meğersem uzaklaşmışım. Ben meseleyi mesafe sanıyordum. Değilmiş. Halbuki hasret ateşliyormuş sevdayı.
Epey sonra Vazgeçtim. Vazgeçtim sandım. Hala vazgeçmemişim. Öyle ya her masal benim masalım oluyor. Ahmed ile Gülbahar da olduğu gibi.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.