Edebî İstismar
"Lolita, hayatımın ışığı, kasıklarımın ateşi. Günahım, ruhum, Lo-Li-Ta; Dilin ucu damaktan dişlere doğru üç basamaklık bir yol alır, üçüncüsünde gelir dişlere dayanır. Lo-Li-Ta"
İşte her şey böyle başladı. Postmodern roman okumanın bana göre olmadığını acı acı yüzüme çarpan bir kitap oldu. Tabi tek çarpıcı olan bu değildi. Bundan daha acı bir şey de vardı o da ahlaksızlığın edebi yazıyla süslenip edebiyat sisiyle yok edilmeye çalışılması. Sapkınlık ancak bu kadar allanıp pullanıp görücüye çıkarılabilirdi. Nabakov arka kapakta ve ön sözde iyice altını çizmiş bu eğitici bir kitaptır diye. - bu bence yazarın savunma mekanizmasıydı; "kitabımı hor görmeyin bu öğretici bir kitap" demek onu sübyancıların el kitabı olmaktan kurtarmıyor.-
Kitapta bu sapkınların nasıl ayırdına varılacağıyla ilgili bulgu yok. En korkuncuda o ya asla saptanamıyorlar herkes gibiler. Bir insanın bu konuyu bu kadar açık net içselleştirmiş biçimde yazabilmesi ancak o kişiyse mümkün olabilir diye düşünmeden edemedim. Hani bazı yazarlar kendi cinayetlerini yazar da kimsenin ruhu duymaz ya öyle işte. Ve anne unsuru vardı. Küçücük kızını bile kıskanan haz etmeyen bir anne. Ne yazık ki bunlardan çok var.
En nihayetinde 12 yaşındaki bir çocuğun yıllar boyu süren fiziksel ve psikolojik istismarını anlatan bu kitap hem üslup hem konu itibariyle ağır ve ızdırap vericiydi.
Asla önermiyorum.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.