Yaşar Kemal’i anlatmama gerek yok sanırım. Çünkü onun ve kaleminin ne kadar değerli olduğunu bilmeyen yoktur bu uygulamada. O yüzden yazardan değil bu şaheserden bahsetmek istiyorum.
Hikaye İstanbul’un merkezi sayılmayacak yerlerinde geçimini ve temel ihtiyaçlarını sağlamak için kuş toplayan üç arkadaşın hikayesini konu edinmiştir. Bin yıldır süren bu geleneği ‘azat buzat beni cennet kapısında gözet’ mottosuyla sürdürmeye çalışan ancak başarısız olan arkadaşların hüzünlü bir hikayesidir. Kitabın aslında amacı insanlığımızı sorgulamasıdır. Bir insanın ölümüne kadar peşinden gidecek olan insanlığı Yaşar Kemal’in elinde ölümsüz bir esere dönüşmüştür.
Üç kafadarın aç karınları doyurmak için kuşları tuzağına çekip onları kafeslere yerleştirip Camilerin, kiliselerin, sinagogların önünde, taksim meydanında belirli ücret karşılığında hem kuşların özgür kalması için hem de arkadaşların karınlarını doyurması için insanların dikkatini çekmeye çalışarak yaşama ve yaşatma mücadelesi veren arkadaşların sorgulatıcı hikayesidir.
O zamanın İstanbul insanlarını sorgulayan, onların duyarsızlığını, hodbinliğini, sadece para için çalışıp başka şeylerle ilgilenmediğini, birbirlerine olan yabancılaşmasını, insanlığa olan sessizliğini ve en büyük sorunu İNSANLIĞA olan vurdumduymazlığını bir tokat gibi yüzümüze çarpmıştır.
Acaba yazarımız bugün yaşasaydı İnsanlığımıza ne derdi ? Yüzümüze tükürüp kendimize gelmemizi mi isterdi ? Yoksa bu kitabı tekrar mi yazmak isterdi ? Veya bu topluma kendi insanlığından utanarak yazmamayı mi tercih ederdi ? Bence de yazmaması en akıllıca olurdu. Çünkü Kadınları dövecek, öldürecek kadar aciz
Köpekleri zehirleyecek kadar haysiyetsiz
Çocukların denizlerde boğulmasını seyredecek kadar rahat bir toplum;
ZATEN İNSANLIĞINI YİTİRMİŞTİR. Vesselam.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.