Sanki ben de İhsan beyin alayındaydım ve Ayşe ile birlikte omuz omuza İzmire girebilmek için savaştım. Sanki ben de Peyami gibi İzmire girmek için bacaklarımı kaybettim. Sanki ben de Kurtuluş Savaşı'ndaydım ve at üstündeyken şehit olan nefer ve zabitlere ağladım. Işte ben de çok ağladım. Keşke keşke keşke yüzlerce sayfa daha okuyabilseydim, keşke bir şekilde yardım edebilseydim ama iyi ki onların Ateşten Gömlekleri vardı. Ve iyi ki Halide Edip Adıvar var olmuş. Gözyaşlarımla ıslattığım bu kitap benim kütüphanemin en kıymetli hazinesi...
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.