Kitaba karakterimizin duygu ve düşünce dünyasını tanımakla başlıyoruz daha sonra başından geçenleri okuyoruz. Tüm bunları bize yeraltı diye adlandırdığı karanlık dünyasından aktarıyor. Duygularını anlatırken çok karamsar, her şeyi kötü tarafından gören ve her şeye itirazı olan karakterimizin tutarsızlığını da görüyoruz. Yaşadıklarını gördüğümüz kısımda da yine bunlara tanıklık ediyoruz ama bunların yanısıra kompleksli hallerini de izliyoruz.
Duygularını düşüncelerini aktardığı kısımda çok fazla hak verdim yazara. Özellikle irade hakkında yazdıkları gerçekten üzerine durup düşünülmesi gereken şeyler. Bir şeyler hakkında bilgi sahibi oldukça kendimizi bilgiye hükmediyor sanıyoruz, kibirleniyoruz halbuki bildiğimizi zannettiğimiz şeyler bize hükmedip özgürlüğümüzü sınırlıyor, artık biliyor olduğumuz için düşünmüyoruz. Bilmek konu üzerine düşünme özgürlüğümüzü alıyor elimizden. Bu noktada da irademiz ortadan kalkıyor.
Diğer taraftan, düşünme biçimini ne kadar sevdiysem hayatı yaşama şeklinden de o kadar nefret ettim. Sürekli küçük meseleleri kompleks haline getirmesi kendini sürekli küçük düşürmesi ve küçük görmesi. Hiç değilse zeki olduğuna tutunmaya çalışması ama her şeyi eline yüzüne bulaştırması kitap boyunca canımı sıktı. Karşıma alıp akıl vermek, sen kendini değersiz görmeyi bırakırsan kimse seni değersiz göremez ve sen insanları sevmeyi başarırsan insanların da seni seviyor olduklarını göreceksin demek istedim. Hem hiç değilse sevmeyi başarsa kitabın da karanlık atmosferinden kurtulup mutlu bittiğini görebilirdik.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.