Bana okurken en çok zevk veren,hislerime hitap eden ve dile getiremediğim şeyleri sayfalar üzerinde gördüğüm eserler her zaman klâsik Türk edebiyatı içinde bulunan eserler oldu.İnsanın kelime haznesi bazen duygularına yetişemez.Her şeyi anlatır,fakat içinde bir şeylerin kaldığını hisseder.İşte insan bizzat o anlatamadıklarıdır.Bazı yazarlar ve bazı eserler var ki, insanın içinde kalan ukte gibi tesirli ve yoğun.İşte bu eser de öyle bir eser.
Acımak...Bir kelime düşünün ki; merhamet ile şefkat ile empati ile ve bizzat insanlık ile ilgili olsun.Bir kitabın ismi bazen kitabı yansıtır ya, işte ben de bu duyguları hissettim okurken.Sayfalar dolusu cümlelerin anlatmak istediğini, insana dair içtimai,hissi bir incelik bulmak isterseniz de kitabın son cümlesini okumanız kâfidir.Şöyle der yazar: " Artık eksiği kalmamıştı.Acımayı öğrenmişti. "
İnsanın, hissiyatının inceliğini tekrardan hatırladığı günlere...İyi okumalar.
··
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.