Okurken, bazı sayfalarda dolan gözlerim yüzünden kelimeleri seçemediğim, bazı sayfalarda ve özellikle sonlara doğru tesbih taneleri gibi gözyaşı döktüğüm kitap...
•
22 yaşındaki bir genç kızın, ölüm döşeğindeyken yazdığı, okudukça insanın yüreğini parçalayan mektuplardan oluşuyor kitap.
Aysel, hayata yenik başlıyor, annesi doğumda hayatını kaybediyor. Geriye abisi ve babası kalıyor. Babaları tarafından yetiştirme yurtlarına bırakıldıktan sonra başlıyor hayat çileleri. Binbir zorlukla büyüdükten sonra abisini ve babasınıda kaybedip yapayalnız kalıyor Aysel.
Karşısına hep kötü insanlar çıkıyor, yanlış seçimler, yanlış arkadaşlıklar derken iyice mahvoluyor hayatı. Tüm bu kötülüklerin haricinde, karşısına çıkan iyi insanları da geri çeviriyor. "Sesimi herkes duysun, benim yanlışlarımı kimse tekrarlamasın diye bu mektubu kaleme alıyorum" diyor Aysel ilk mektubunda.
Kanser hastalığıyla boğuşurken, yaşadığı olaylar okurken insanın yüreğini parçalıyor.
Pişmanlıkları ve acıları onu intihar düşüncesine sürüklerken, tesadüfen bir büfede gördüğü kitap, hayatını değiştiriyor ve bu mektupları yazmasına vesile oluyor.
•
İlk kez lisedeyken okumuştum bu kitabı. Aradan uzun bir zaman geçti, yine okumak istedim ve yine gözyaşlarına boğuldum. Aysel tam anlamıyla ibretlik bir kitap. Herkese hitap eder mi bilemem ama, okuyana bir şey kaybettirmeyecek, aksine bir şeyler kazandıracak bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Keyifli okumalar...
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.