"Geçmişi yitirdiğimizde, her şey patlayıp paçavraya döndüğünde suçu nasıl paylaştıracağız? Bir hayatın enkazında nasıl anlam bulacağız?"
Nereden başlasam ki... Kötü zamanlardan geçtiğimiz şu günlerde okuma motivasyonumun biraz düşmesinden ötürü hafiften uzamış bir yolculuk oldu benim için Mağriplinin Son İç Çekişi ama güzel de oldu, sindirerek okudum. Salman Rushdie, adına aşina olduğum ama çok da merakımı cezbetmemiş bir yazardı açıkçası. Can Yayınları'nın 7 tl kampanyasından almıştım Mağriplinin Son İç Çekişi'ni. Dolayısıyla hakkında hiçbir şey bilmiyordum, hatta yakın zamanda okumayı da planmalamıştım. Tamamen spontane bir şekilde okudum ve gerçekten çok beğendim.
Kitapta güzel işlenmiş bir olay örgüsü, nesiller boyu bir aile anlatısı var ancak sadece olaylara sırtını yaslayan bir roman değil Mağriplinin Son İç Çekişi; aynı zamanda çok boyutlu oluşturulmuş karakterlere ve tüm bunları okuması zevkli hale getiren çok beğendiğim bir üsluba sahip. Özellikle kadın karakterlerin çok boyutlu ve baskın olmasına, hiçbir zaman arka planda kalmamış olmasına çok sevindim. Karakterlerin iyi ve kötü şeklinde ayrılmamasını; hepsinin gri tonlarında olmasını da çok sevdim. Örneğin romanda çok rahatsız olduğum bir kısım vardı ve okurken bir yandan da "Bu hiç romantik değil, bu çok rahatsız edici." diye düşünüyordum ama ilerleyen kısımlarda beni rahatsız eden eylemi gerçekleştiren karakterin aslında göründüğü kadar iyi olmadığını fark edince karakter oluşturmadaki başarısını bir kez daha takdir ettim Rushdie'nin.
Hindistan benim hem kültür hem de coğrafya olarak pek hakim olmadığım bir ülke; dolayısıyla kurguya yedirilen siyasi gerçeklikleri yakalamakta ve anlamakta biraz zorlandım, araştırma yapmam gerekti ve yazarın tarihi olayları kurguya dahil etmede de çok başarılı olduğunu düşünüyorum. Aynı zamanda Hindistan'ın dini ve toplumsal yapısının çeşitliliği kitaptaki karakterlerin de çok renkli oluşuna katkı sağlamış. Bu da sevdiğim bir diğer özelliğiydi romanın. Baş karakterimiz Moor'un annesi Auroa bir ressamdı ve onun yaptığı resimlerin ayrıntılı tasvirleri de kitapta hatırı sayılır bir yer kaplıyordu; resimler adeta gözümde canlandı, keşke görme şansımız da olsaydı diye düşündüm hatta. Zaten bu roman da ressam Francisco Pradilla'nın bir tablosundan ilham alınarak yazılmış, keza resim sanatına dair birçok şey okuyoruz kitapta da.
Sonuç olarak; sonlara doğru kurgudan biraz kopmuş olsam da genel olarak çok beğenerek okuduğum, üslubunu çok sevdiğim harika bir kitaptı. Salman Rushdie'nin kalemiyle tanıştığım için çok mutluyum, şimdi sırada diğer kitapları var.
·
233 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Salman Rushdie okumayı planlıyorsanız Geceyarısı Çocukları'nı öneririm öncelikle... Onu da seversiniz bence...
Esra
Gönderi Sahibi
Okumaya devam etmek istediğim bir yazar ama hangi eseriyle devam edeceğimi bilmiyordum. Öneriniz için teşekkür ederim. 😌