Dostoyevski
Güneşlerimden biri olan Dostoyevski ye olan hayranlığım vardı bu eserle daha da arttı.
Tüm eserlerinde olduğu gibi bu eserde de insanlığın ortak problemlerini işleyen ve bu sayede ortaya çıkan kavramların ortak anlamlara kavuştuğunu söyleyebilirim.
Şu alıntıyı insanın yaşadıklarının ortak olduğunu anlatmak için belirgin örneğimi paylaşmak isterim.
"Fakirliği ile sefilliği birbirinden ayırmamız lazım.
Sefil insanın kaybedecek bir şeyi kalmamıştır. Yaşamak dışında bir düşüncesi yoktur. Utanmayı bile unutmuştur.
Fakir insan ise çarşıda dolaşırken, sokakta yürürken, evine girerken yanından geçen insanlara ürkek ürkek bakar. "Benden mi söz ediyorlar" diye kulak kabartır. Biri gülse:"Benim perişan halime gülüyor" diye geçirir içinden."
Bu sözlerden çok etkilendim. Çünkü hayata ortak bir pencereden bakıyor olmak ve insanın derdine ortak akıldan kulak vermek beni mutlu etti.
Bizimle aynı dili konuştuğunu hissettiğimi eserin diliyle ifade etmek isterim. "Kalbin dili yoktur." Eserini okurken yabancılık çekmememin nedeni Dostoyevski 'nin sevdiğim yönü olan "insan" konusunu işlemiş olması.
İnsan'ı merkeze alarak inceleyen ender yazarlarımızdandır.
Okuduğum eserin dili akıcı, dili samimi, içtenliği hissedilirdi.
Dostoyevski'yi okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.