"Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum." sözleriyle başlıyor roman.
İlk başladığımda çoğumuz gibi Kemal'e çok kızdım ama ilerledikçe Kemal'in duyguları yüreğimi acıttı.. Hele bir de o duygu dolu satırları okurken özlediğiniz biri varsa siz de Kemalle birlikte o özlemi doyasıya yaşıyorsunuz. Yazar burada aşkı elle tutulur bir şey olarak önümüze koyuyor demiştiya hani arka kapakta, tam olarak içini dolduran bir cümle diyebilirim. Okurken her satırda acaba Füsun, Kemal'e ne zaman geri dönecek diye düşünmekten kitabın kapağını zor kapattım. Kemal bütün o betimlemeleri yaparken Merhamet Apartmanında, Çukurcuma'daki evde sanki ben de vardım. Sanki Kemal o yatakta Füsun'un hayaliyle acı çekerken uzaktan ona baktım. Sanki ben de o sofrada onlar ile birlikte oturdum,yemek yedim,televizyon seyrettim. Bütün duyguları öylesine dolu yaşadım ki bu duygu yoğunluğu beni biraz da yordu.. Normalde bir kitabi bitirdikten sonra hemen bir diğerine başlarken bunu sindirebilmek için 2 3 gün bekledim ve elime başka bir kitap almadım diyebilirim...
Bütün bu duyguları en deriniyle yaşadım ve kitabın rengârenk dünyasından hiç ayrılmak istemedim... Yolum düşerse Masumiyet Müzesi'nde bu duyguları tekrar yaşamak dileğiyle...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.